دلم گرفته است از دوستانی که مرا تنها میزارند و بی خبر میروند ...

یه عده از دوستان بلاگری چند وقتی میان داخل سرویس وبلاگ دهی بیان فعالیت میکنند آدم رو اطرافشون جمع میکنند و یه روز ناگهان ناپدید میشوند وقتی که کلیک میکنی رو آدرس وبلاگ شان و با صفحه زیر روبری می شوی

 

  ما تصمیم گیرنده ماندن یا رفتن آدم ها نیستیم ولی اگر قرار است برید حداقل ما رو خبر کنید قبل از رفتن . دلمان از دل گنجشک هم کوچکتر است که به رفتن شما هم  به فکر میرویم ... احساسی هستیم دگر  دوست داشتنی هستید ولی لطفا نرید یا اگه میرید به من خبر بدید .

 

“دنیا کوچکتر از آن است
که گم شده ای را در آن یافته باشی
هیچ کس اینجا گم نمی شود
آدمها به همان خونسردی که آمده اند
چمدانشان را می بندند
و ناپدید می شوند
یکی در مه
یکی در غبار
یکی در باران
یکی در باد
و بی رحم ترینشان در برف
آنچه به جا می ماند
رد پایی است
و خاطره ای که هر از گاه
پس می زند مثل نسیم سحر
پرده های اتاقت را "

                     کبریت خیس